ASWH
Ab Ritmeester
18 oktober, 2015
Mensen die direct of indirect en op de achtergrond een bijdrage leveren aan de organisatie van de voetbalvereniging ASWH worden uit de schaduw gehaald. In een serie verhalen zullen leden, ex-leden en buitenstaanders, die veel betekenen of betekend hebben voor de vereniging, aan het woord komen. Ditmaal is het oud-voetballer Ab Ritmeester.

Ab Ritmeester

Ab Ritmeester
Hij was een van de meest begaafde voetballers bij ASWH. Voor het merendeel van de leden van ASWH zal de naam Ab Ritmeester niet bekend in de oren klinken. Toch speelde hij zo’n 10 jaar in het 1e elftal en was vele jaren trainer van het 2e elftal en assistent-trainer bij de hoofdmacht van ASWH.
Nu is hij gepensioneerd en voetballer in ruste. Hij volgt ASWH op afstand. Zijn belangstelling voor het voetbal, en ASWH in het bijzonder, is gebleven. Bij elke thuiswedstrijd is hij langs de lijn te vinden.
Ab is 1970 getrouwd met El en heeft een zoon en dochter, waarvan de dochter, hun twee kleinkinderen schonk. Zoon Wiljan is welbekend bij ASWH als aanjager van het VE1-team en is ook een volbloed ASWH ‘er.

Ab is inmiddels 69 jaar en geboren Ambachter. Volgens hem kwam hij in de eerste nieuwbouwwijk van Hendrik-Ido-Ambacht ter wereld. Hoofdwijk was de plek waar hij zijn eerste levensjaren doorbracht. Later verhuisde het gezin Ritmeester naar de Emmasingel waar vader Ritmeester een elektriciteitswinkel opstartte.
Omdat de vader van Ab aan chronisch astma leed werd hen door de artsen geadviseerd Ambacht te verlaten om in een bosrijke omgeving te gaan wonen. In 1964 verhuisde het gezin daarom naar Nijmegen.
Het wonen daar duurt tot 1969. Familie heimwee was de reden om weer terug te keren naar Hendrik-Ido-Ambacht.
Na zijn schoolperiode, o.a. de avond-MULO, ging Ab als verkoper aan de slag bij een bedrijf in Ridderkerk. Daarna volgden dienstverbanden bij Gibaco, een Ambachts verwarmingsinstallatie bedrijf. Dit bedrijf was ook een van de eerste sponsors van ASWH. Zijn volgende werkgever was Leo Schouten, op dat moment 1e elftal speler van ASWH, die een bedrijf opstartte in kantoormeubilair. Daar is Ab tot aan zijn pensioen gebleven. Toen hij er op 63-jarige leeftijd uitstapte ontstond er een leegte die hij zo snel mogelijk wenste op te vullen. Op dit moment rijdt hij, nog steeds een dag per week, voor een fietsengroothandel, fietsen en fietsonderdelen naar de klanten. En dat bevalt hem uitstekend.

Wanneer begon je met voetballen?
“Dat was volgens mij in 1958, ik was 12 jaar in ieder geval. Het kon niet eerder omdat er toen nog geen pupillenvoetbal was. Ik werd lid van ASWH en werd direct ingedeeld in een elftal met allemaal oudere jongens. Volgens kwamen enkele ‘kenners’ tot de conclusie dat ik wel aardig kon voetballen. In dat elftal speelden o.a. Arie Seinstra, Dick Zeegers en Henk van der Giessen. Namen die de huidige generatie uiteraard niets zegt.

Hoe ging het verder met je voetballoopbaan in Nijmegen?
Ab Ritmeester NEC
    A-elftal van NEC. Staand uiterst links Ab Ritmeester.
Het was in 1964 toen ik verhuisde en lid werd van NEC. Na mijn eerste wedstrijd in de A-junioren vonden ze daar ook al dat ik wel talent had. Na één wedstrijd in de A-junioren werd ik al overgeheveld naar de betaalde jeugd van deze Nijmeegse profclub. Tot aan mijn diensttijd ging het wel goed, daarna  werd het minder, vooral omdat ik niet meer kon trainen bij de club. Toch maakte ik de stap naar NEC 2. Hoewel ik regelmatig in een Marine-elftal speelde ging het toch allemaal niet zo lekker meer. Mijn vrienden speelden in Hatert, een zondag 3e klasser. Die haalden mij over om daar te komen voetballen. Dit was tegen het zere been van NEC. Zelfs 1e elftaltrainer Jan Remmers kwam thuis op bezoek om mij over te halen om toch maar bij NEC te blijven voetballen. Maar mijn besluit stond vast, het werd dus Hatert.”

Je komt uit een christelijk nest, hoe viel dat thuis?
“Ja, dat was wel even lastig, maar mijn ouders deden er niet moeilijk over. Het stille protest was dat mijn vader nooit bij een wedstrijd van Hatert is wezen kijken. Daarvoor en daarna stond hij vrijwel altijd langs de lijn.”

In 1969 kwam je terug naar Ambacht, en toen?
“Ik ging uiteraard weer bij ASWH voetballen. Ad de Bondt was trainer en die gaf mij nog het laatste zetje. Het 1e elftal van ASWH speelde in de 3e klasse. Maar met spelers als Gerrit Hollander, Jaap Lodder en Giel Bakker stond er wel een team. Vanaf het eerste moment voelde ik mij thuis in het 1e elftal. De spelers waren bereid voor de trainer de mouwen op te stropen en dat resulteerde in een kampioenschap. De beslissende wedstrijd was tegen RCL uit Leiderdorp. We wonnen die wedstrijd met 1-0 en ik maakte het winnende doelpunt dat zeer omstreden was. Volgens velen zou de bal niet de doellijn zijn gepasseerd. Maar ja, hij werd wel geteld, we waren kampioen en promoveerden naar de 2e klasse.”
1E Kampioen 1970
Ben je er nog beter van geworden?
“Hahaha…., nou nee. De enige beloning was een consumptiebon die wij kregen als wij uitwedstrijden speelden. Maar dan moest er wel gewonnen worden. Op de terugweg stopte de bus altijd bij café Overmaas in Rotterdam. Daar kregen wij dan die consumptiebon die werd aangeboden door het bestuur!”

Hoe ging het daarna verder?
“Ongeveer 10 jaar heb ik onafgebroken in het 1e elftal gespeeld. Toen kreeg ik een hardnekkige dijbeenblessure die maar niet wilde genezen. Daarom besloot ik om een punt achter mijn voetballoopbaan te zetten. Ad de Bondt, die toen trainer van het 3e elftal was, haalde mij over om in het 3e elftal te komen spelen. Maar dat werd geen succes en toen ben ik definitief gestopt.”

Wat heb je nog meer gewonnen dan het kampioenschap in 1970?
“Een hoogtepunt was wel het winnen van de Dordtenaar Cup in 1978. Dat was onder leiding van trainer Leo van Graafeiland. Die prijs stond toen zeer hoog aangeschreven in de regio. Bijzonder was dat alle voetbalclubs uit het verspreidingsgebied van De Dordtenaar hier aan mee deden.”

Wel eens geschorst geweest?
“Het was tijdens de wedstrijd van Hatert tegen Groesbeekse Boys dat een tegenstander 90 minuten voor mijn voeten heeft gelopen. Na afloop kwam iemand naar mij toe en zei: als dat bij mij was gebeurd, ik had hem voor zijn poten geschopt. Ik ben wel eens opgeschreven omdat ik een opmerking maakte tegen een clubgrensrechter. Daar werd rapport van opgemaakt en naar de KNVB in Zeist gestuurd. Maar daar heb ik niets meer van gehoord. Dus wel eens geschorst? Nee dus.”

Heb je nog een leuke anekdote?
“Na Ad de Bondt kwam Gerrit Wijngaard als trainer. Een beetje vreemde man. Hij reed in een enorm grote bestelbus waarmee hij soms ’s middags al naar ASWH kwam, om paaltjes en andere attributen op het trainingsveld neer te zetten voor de training van ‘s avonds. Het was een man met dubbele opstellingen. Voor de wedstrijd maakte hij de opstelling bekend, maakte een praatje, maar na dat praatje veranderde hij de opstelling van het elftal weer. Niemand begreep er meer iets van. Natuurlijk was dit een reden voor de spelers om de trainer niet zo serieus meer te nemen.”

Na je voetbalcarrière het trainersvak in?
“Ja, dat klopt. Nadat ik gestopt was trok het bestuur al gauw aan de bel of ik trainer wilde worden bij het 2e elftal. Het 2e speelde toen in een sterke competitie omdat het ingedeeld was in West II. Bijna alle tegenstanders kwamen uit de Bollenstreek. Ik voelde daar wel wat voor. Ik ging zelfs op trainerscursus om het diploma oefenmeester III te halen. Mijn docent was Arie Romijn, een latere trainer van ASWH. Ik heb deze job ongeveer 10 jaar vervuld. Ik was ook nog ook assistent-trainer bij Leo Vroegindewij en Henk van Osch. Tussentijds stond ik ook wel zelfstandig voor de groep. Behalve als assistent heb ik ook vele keren opgetreden als grensrechter en verzorger. Nam ik de waterzak alvast mee naar de plek waar ik moest vlaggen. In 1998 werd ik gevraagd om assistent-trainer te worden bij het 1e elftal. Hans Maus begon toen aan zijn eerste seizoen als trainer. ASWH was net naar de 2e klasse gedegradeerd maar in dat seizoen werden we kampioen en promoveerden weer naar de hoogste amateurklasse. Er bestond toen nog geen hoofdklasse. In het seizoen 2000/2001 werd Arie van der Zouwen aangesteld als trainer maar die vertrok al na een paar maanden om in Hongkong bondscoach te worden. Zijn vervanger werd André Wetzel. Die slaagde er in met ASWH voor het eerst kampioen te worden van de hoofdklasse. Dat was geweldig!”

Waarom ben je daarna gestopt?
“Ik ben drie jaar leider bij het 1e elftal geweest. Dit is een niet te onderschatten “baan”. Er Komt veel bij kijken, ik vond het te veel. Ik had er niet veel zin meer in en daarom ben ik gestopt.”

En toen afkicken?
“Nou dat viel wel mee hoor. Nadien ga ik elke zaterdag naar het voetballen kijken. De thuiswedstrijden van het 1e elftal zie ik allemaal maar ook wedstrijden van het A1-eltal zie ik regelmatig. Als ASWH niet thuis speelt zoek ik interessante wedstrijden op in de omgeving. Na het voetballen op zaterdag volgt altijd de derde helft in de ASWH kantine om met mijn maten een biertje te drinken. Dit bevalt mij prima zo.”

Hoe kijk je nu tegen het 1e elftal aan?
“Hoewel ik vind dat wij betere voetballers hebben dan vorige seizoen die de capaciteiten hebben om ASWH een treetje hoger te laten voetballen, is momenteel wel schrijnend om te zien hoe er gespeeld wordt. Ik vind het helemaal niks. Dat ze kunnen voetballen is vorig jaar wel bewezen toen er voor de beker werd gevoetbald. Dat waren heerlijke potten tegen al die topklassers. Daar zie je niets meer van terug.”

Vind je ASWH veranderd?
“ASWH is een commercieel bedrijf geworden. Clubliefde is ver te zoeken en contacten met 1e elftalspelers zijn er vrijwel niet. Ik vind dit wel jammer. Maar zo werkt het nou eenmaal in deze tijd en ASWH is daarin geen uitzondering.”

Je vrouw El was ook jaren actief voor ASWH maar opeens was zij weg?
“Ja, dat is een lastig verhaal. El was kantinemedewerkster en deed dat werk met heel veel plezier. Samen met Dick van der Wulp runde zij de boel. Een bestuurslid maakte toen echter eens een opmerking dat de mensen achter de bar er niet representatief uit zouden zien. Dat was een trap op haar ziel van jawelste, de liefde voor ASWH was gelijk over. Daarna heeft zij nimmer meer een voet op het sportpark gezet. Een opkikker kreeg zij van de toenmalige trainer Hans Maus die haar thuis met een bloemetje kwam bedanken voor wat zij allemaal voor ASWH had gedaan. Maar dat allemaal is inmiddels alweer 16 jaar geleden.”

Door Gerrit Scheurwater
 
Sponsoren

Transsafe logo kleiner
Geen advertenties gevonden
Geen advertenties gevonden
Twitter mee met ASWH
Om deze functie te kunnen zien, dient u cookies geaccepteerd te hebben.
Om dit alsnog te doen, klik hier.
Tmpgreen   Dartcompetitie
       
Adres:
v.v. ASWH
Sportpark Schildman
Reeweg 75b
3342 AA Hendrik-Ido-Ambacht

Meer contactinformatie

Concept: VillaDM     |     Realisatie: Lucrasoft