Door Gerrit Scheurwater. 

Finale
Het spektakel WK‑voetbal zit er alweer een paar weken op. Ik moet eerlijk bekennen: ik heb veel gekeken, misschien wel te veel, maar het was het waard. Er zaten wedstrijden tussen die je nog jaren kunt navertellen, denk aan Spanje - Frankrijk. Over het Nederlands elftal zullen we het maar niet meer hebben, dat hopeloze falen is inmiddels wel genoeg geanalyseerd door analisten die zelf ook amper een deuk in een pakje boter trapten.

De finale Spanje – Argentinië was er een van historisch gehalte. Spanje speelde alsof ze het toernooi al tien jaar in een kluis hadden liggen en het nu eindelijk mochten ophalen. Wat een ploeg. Rodri als uitblinker, Lamine Yamal als wonderkind dat doet alsof hij al honderd interlands heeft gespeeld, en dan die linksback, de gifkikker Marc Cucurella, die elke grasspriet persoonlijk lijkt te haten. Spanje werd wereldkampioen, en niemand die daar iets tegenin kan brengen.

Argentinië daarentegen… tja. Ze kunnen best aardig voetballen, maar hun prioriteiten lagen duidelijk elders. Intimidatie, schoppen, duwen, trekken, het leek soms meer op een cursus “Hoe maak ik mijn tegenstander zo ongemakkelijk mogelijk” dan op een WK‑finale. En daarin past een grootheid als Messi totaal niet. Hij liep erbij als een zoutzak, alsof hij zich afvroeg waarom hij in hemelsnaam nog meedeed aan deze collectieve wanprestatie. Het was pijnlijk om te zien hoe weinig hij kon bijdragen aan een team dat vooral bezig was met het ontregelen van de tegenstander.

Spanje wereldkampioen. Argentinië wereldkampioen in overtredingen. En Messi wereldkampioen in afwezigheid. Soms is voetbal gewoon eerlijk.

Voetbal in de uitverkoop
De finale van het WK was nog niet opgedroogd of FIFA‑voorzitter Gianni Infantino kwam alweer met een nieuw, huiveringwekkend idee. Hij wil een bedrijf oprichten dat het WK moet gaan beheren, compleet met aandelenverkoop aan private investeerders. Het mondiale voetbalfeest als beursproduct, het klinkt alsof Infantino het voetbal definitief wil uitverkopen.

Zijn innige “vriendschap” met Donald Trump hangt als een schaduw boven het plan. Eén van de potentiële investeerders blijkt namelijk niemand minder dan Trumps schoonzoon. Toeval? Infantino kennende, waarschijnlijk niet.

Gelukkig stuit de FIFA‑baas, de man die het voetbal naar de Filistijnen wil helpen, op stevige weerstand. Zowel de Europese voetbalbond (UEFA), de Noord Amerikaanse voetbalbond (CONCACAF) als de Aziatische voetbalbond (AFC) hebben zich uitgesproken tegen het voorstel. Een zeldzaam moment van eensgezindheid in de voetbalpolitiek, en een sprankje hoop dat het WK niet wordt verpatst aan de hoogste bieder.

ASWH 1
Na al het mondiale voetbalgeweld begint het amateurvoetbal langzaam weer uit zijn zomerslaap te kruipen. De hogere regionen draaien al weken trainingsuren weg, en ook bij onze club is het nieuwe tijdperk onder Johan Sturrus al even begonnen. Ik heb inmiddels een paar trainingen en twee oefenpotjes mogen bekijken, genoeg om de eerste contouren te zien.

Zoals elk jaar waaien er spelers uit, komen er nieuwe gezichten binnen en probeer je te achterhalen wie er nu weer is aangeschoven. Ooit werden nieuwelingen nog plechtig voorgesteld, tegenwoordig moet je het doen met de vraag aan je buurman: “Wie is dat?” Meestal haalt hij dan zijn schouders op. Nu maar wachten op de foto van de selectie.

Toch oogt het elftal verrassend fris. Jong, energiek, en met spelers die duidelijk potentie hebben. Of dat genoeg is om opnieuw een plek in de Derde Divisie te veroveren, weten we pas over een maand of zes. Maar één ding is nu al zichtbaar: het koppel Johan Sturrus en Jerry Tieleman vormt een interessante tandem. Rust en ervaring aan de ene kant, vuur en vernieuwing aan de andere.

Het belooft een seizoen te worden waarin de lat hoog ligt, maar de nieuwsgierigheid nog hoger.