Door Gerrit Scheurwater. 
Zullen wij het eens over het Nederlands 11-tal hebben?
Je zou er gefrustreerd van raken; ik heb het gevoel dat veel supporters dat ook hebben wanneer Oranje tussen hoop en wanhoop heen en weer slingert. Juist omdat dit elftal aantoonbaar over enorme kwaliteiten beschikt, voelt het contrast tussen die briljante wedstrijden en de inspiratieloze vertoningen des te groter. De teleurstelling wordt versterkt doordat je niet alleen naar een uitslag kijkt, maar naar inzet, tempo, beleving, precies de elementen die het Nederlands 11-tal in zijn beste dagen zo aantrekkelijk maken.
De wedstrijd gisterenavond in Warschau was inderdaad een voorbeeld voor dat probleem: een stroperig tempo, weinig diepgang, nauwelijks druk op de tegenstander, en een elftal dat meer leek te freewheelen dan te strijden voor een WK-ticket. Als er dan ook nog een scheidsrechter rondloopt die het gemak aan tempo probleemloos kan bijbenen, zegt dat genoeg over de intensiteit van het vertoonde voetbal. En het bijna onbegrijpelijke is: twee uitstekende wedstrijden tegen Spanje, één en al lof, en ineens lijkt het alsof alle energie, scherpte en overtuiging verdampt zijn.
Ik verwijs ook nog eens naar die wedstrijd in Litouwen, dat was pijnlijk maar ook veelzeggend. Een ploeg die 137 plekken lager op de FIFA-ranglijst staat, mag je simpelweg niet terug laten komen tot 2-2. Dat het dan pas via Depay in de 63e minuut goedkomt, laat zien dat het team soms meer op individuele klasse leunt dan op een collectief plan. Voor een elftal dat op plek zes van de wereldranglijst staat, is dat een zorgwekkende tendens.
Komende maandag speelt Oranje in Amsterdam tegen Litouwen. Het Oranjepubliek verdient een Oranje dat met bravoure, snelheid en overtuiging speelt, niet alleen omdat het moet, maar omdat het kan. De Johan Cruijff ArenA is bij uitstek een stadion waar een frisse wind door de ploeg kan waaien als het team vanaf minuut één volle bak gaat. Een overtuigende wedstrijd tegen Litouwen zou niet alleen het publiek compenseren, maar ook de spelers zelf helpen om weer in een ritme van vertrouwen en energie te komen richting de zomer.
En eerlijk is eerlijk: de kwaliteiten zijn er. Jong talent, ervaren krachten, spelers die bij topclubs presteren, alles ligt klaar om eindelijk die stap te zetten van “bij vlagen briljant” naar “consistent topniveau”. Het is precies dat potentieel dat supporters doet dromen. Niet omdat ze naïef zijn, maar omdat ze weten dat het in dit elftal écht zit, als de puzzelstukjes maar op hun plek vallen.

Ik blijf dus vooral dromen, niet als vlucht, maar als geloof in wat dit team wérkelijk kan zijn. Want wanneer Oranje alles samenbrengt: strijd, tempo, lef en creativiteit, dan kan het inderdaad zomaar een mooie WK-zomer worden waarin het hele land meeleeft met een ploeg die laat zien waartoe het in staat is. En misschien... heel misschien… komt die ultieme droom dan een stap dichterbij. Wereldkampioen worden!