Door Gerrit Scheurwater. 

Elke keer wanneer ik de krant opensla, lees ik dat er weer een speler is die “met ingang van het nieuwe seizoen” van club wisselt. De motivatie klinkt steevast nobel: “Ik wil me verbeteren.” Dat woord verbeteren heeft inmiddels bijna een dubbele bodem gekregen. Natuurlijk, beter worden als voetballer, dat is het officiële verhaal. Een nieuwe trainer, betere spelers, een hoger niveau. Maar tussen de regels door klinkt vooral een trap na richting de huidige club: daar zou het blijkbaar allemaal niet goed genoeg zijn.

Wat nooit hardop wordt gezegd, maar iedereen allang weet: in het amateurvoetbal op het hoogste niveau draait het negen van de tien keer gewoon om geld. Zodra er ergens anders een paar euro’s meer te verdienen zijn, is de keuze snel gemaakt. Dan zijn ze ineens vergeten hoe ze ooit binnenkwamen, vol enthousiasme, met grote woorden op de clubwebsite over hoe ze eindelijk “de juiste club” hadden gevonden. En op het veld? Bij elk doelpunt werd het clublogo liefdevol geknuffeld, alsof het een levenslange verbintenis betrof. Maar zodra een andere club met de buidel rammelt, is die liefde verdampt. Weg principes, weg loyaliteit. De romantiek van clubliefde lijkt steeds meer een relikwie uit een andere tijd.

Ik heb er de laatste 10 seizoenen van ASWH, 2016-2017 t/m 2025-2026, er eens op nageslagen. Wanneer je die naast elkaar legt ziet je een opvallend patroon: een uitzonderlijk hoog verloop. In totaal kwamen in deze periode 132 spelers in actie voor ASWH. Dat aantal op zichzelf is al fors, maar vooral de duur van hun verblijf springt in het oog.
Maar liefst 90 van de 132 spelers bleven slechts één seizoen actief op sportpark Schildman. Dat betekent dat ruim twee derde van alle spelers na één jaar alweer vertrok. Dit is een opmerkelijk hoog percentage, en het verklaart waarom de selectie in deze jaren zo vaak een nieuw gezicht kreeg.
Toch waren er ook spelers die langer bleven. 13 spelers hielden het twee seizoenen vol, 14 spelers kwamen tot drie seizoenen en 11 spelers droegen vier jaar het ASWH-shirt. Slechts een heel kleine groep bleef echt langdurig: twee spelers waren vijf seizoenen actief en twee spelers zelfs zes seizoenen. Daarbij moet worden aangetekend dat enkele van deze langblijvers al vóór 2016–2017 deel uitmaakten van de selectie.

Het onvermogen van een aantal spelers om met teleurstellingen om te gaan werd duidelijk na de degradaties uit de 2e en 3e divisies: in het seizoen 2021–2022 verlieten 20 spelers ASWH, gevolgd door nog eens 15 spelers na 2022–2023. Van een greintje clubliefde was geen spoor te bekennen. De betere spelers waren dus ook een gemakkelijke prooi voor de concurrerende clubs. In totaal gingen 35 spelers weg, van een greintje clubliefde was totaal geen sprake.

De cijfers laten zien hoe dynamisch, of misschien beter gezegd: hoe instabiel, de samenstelling van de selectie in deze periode is geweest. Jaarlijks opnieuw moest ASWH bouwen aan een nieuw elftal, met alle uitdagingen van dien. Het verklaart veel over de wisselende prestaties en de voortdurende zoektocht naar stabiliteit.