ASWH
Nostalgie 5
30 maart, 2020
Zaterdag 1 juni 1991 is een dag die in de geschiedenisboeken van ASWH onverbrekelijk verbonden blijft met de magie van de wederopstanding. Na een waardeloze competie in de 1e klasse B, waarin ASWH het gehele seizoen tegen het degradatiespook
Arnold Lobman 
Arnold Lobman
moest vechten, eindigde het elftal van de mateloos populaire trainer Arnold Lobman, die nooit ter discussie heeft gestaan, als derde van onder. Degradanten waren DSVP en Excelsior Pernis.
Om aan degradatie te ontkomen moest ASWH een beslissingswedstrijd spelen tegen Meppel, de algemeen 2e klasse periodekampioen van het noorden. Het terrein van de vv Valleivogels in Scherpenzeel werd door beide clubs uitgekozen om de strijd met elkaar aan te gaan. Honderden Ambachters, waaronder burgemeester Jan Broekhuis met zijn vrouw, verkasten op die bewuste zaterdag naar Scherpenzeel om getuige te zijn van een van de zinderendste voetbalwedstrijden uit de ASWH geschiedenis.
Hieronder geven drie verslaggevers in pakkende verhalen aan hoe zij die wedstrijd beleefden. 

ASWH in pakkend slot 3-1 achterstand om in 4-3 winst.
Droom FC Meppel wreed verstoord
Vreugde en dramatiek lagen zaterdagmiddag op het terrein van De Valleivogels dicht bij elkaar. FC Meppel- ASWH was een duel waar de spanning met name na rust van afdroop. FC Meppel waande zich vijf minuten voor tijd met een comfortabele 3-1 voorsprong al eersteklasser. Het kon gezien de onmacht die ASWH op dat moment voorin liet zien niet meer misgaan. 'Wij worden eerste klas', zongen het uitbundig meegereisde FC Meppel-legioen. En bij ASWH zette zelfs de grootste optimist zijn geld niet meer op zijn club. Maar toen gebeurde er iets, waar ongetwijfeld nog vele jaren over zal worden gepraat. Het wonder van ASWH en het debacle voor FC Meppel. Binnen een tijdsbesték van zeven minuten werd de equipe van trainer Kees Nienhuis onder de voet gelopen. De aansluitingstreffer van de gasten had een verlammende uitwerking op de Meppelérs. Iedere bal werd praktisch ingeleverd en het ontketende ASWH kwam in de race tegen de klok niet alleen langszij maar zelfs voorbij de Meppelers. Henk van der Meulen deelde uiteindelijk aan FC Meppel die als een aangeslagen bokser in de ring rondliep de definitieve knock out uit. De rond negenhonderd toeschouwers keken zich de ogen uit en oud- voetballiefhebbers zullen ongetwijfeld terug hebben gedacht aan de tijden van 'Us Abe' Lenstra die met Heerenveen ook een 5-1 achterstand tegen Ajax omzette in een 6-5 zege. Vele FC Meppelers lieten begrijpelijk na het laatste fluitsignaal van arbiter Beltman hun tranen de vrije loop. Een geweldig seizoen kon niet met een promotie worden gevierd.

FC Meppel voelde zich in het begin kennelijk de underdog. Het was nogal geïmponeerd door de ASWH-ploeg waarin de meeste spelers ruim een kop boven de FC'ers uitstaken. En de tegen degradatie vechtende ASWH-ploeg had dit snel door. Met een stuk extra fysieke kracht ging het de persoonlijke duels aan, die met name voor rust duidelijk in het voordeel van de mannen van trainer Arnold Lobman uitvielen. Hans Huisman, geblesseerd aan het duel begonnen, en zijn mede verdedigers hadden in de beginfase geen vat op het krachtvoetbal van ASWH. De klok had nog maar net twee minuten aangewezen of de Meppelers keken al tegen een 1-0 achterstand aan. André Penning speelde zich knap vrij en zijn afgemeten voorzet werd door ASWH-topscorer Ronald van Sliedregt beheerst achter doelman Tjeerd Visser geknikt. Het geschrokken FC Meppel had even tijd nodig om deze dreun te verwerken.

Veerkracht
Maar de ploeg van trainer Nienhuis bewees weer eens over veerkracht te beschikken. In de achtste minuut werd het onverwachts gelijk. Adriaan de Jonge die briljante acties afleverde lag aan de basis van de 1-1 De Meppeler zag dat de onzeker optredende doelman Leo van Driel na zijn corner onder de bal doorsloeg waarna Jos Pelgrom attent reageerde en koel het leer tegen het nylon kopte.
ASWH, nog maar net bekomen van de schrik, kreeg drie minuten later een tweede tegenvaller te incasseren. Het moest Paul Devilee missen toen deze met een al te onbeheerst met gestrekt been op FC-verdediger Henri Knipmeijer inging en zijn onbezonnen actie met een enkelbreuk moest bekopen. De roodharige Edwin Middendorp nam zijn plaats in en bezorgde in het verdere verloop van de wedstrijd de FC Meppel defensie nogal eens wat hoofdbrekens. Voor de pauze kregen de mannen uit Hendrik Ido Ambacht met de wind in de rug als bondgenoot toch de beste kansen om op voorsprong te komen maar sprongen hier te nonchalant mee om. Zo zag Henk van der Meulen een lob net naast het Meppeler doel gaan, terwijl Edwin Middendorp en Ronald van Sliedregt uit kansrijke posities naast en over kopten.

Agressiever
De gevaarlijkste actie van Meppeler kant viel, te noteren in de veertigste minuut toen zwoeger Bert Westerhuis spits Harco Schuring de ruimte instuurde. Maar verdediger Ruud Dorst gaf de FC'er een zwieper op de rand van de zestien waardoor de kans verkeken was. 'Trainer Kees Nienhuis had zijn manschappen in de pauze duidelijk gemaakt dat er agressiever diende te worden gespeeld om tot succes te komen. De FC'ers sloegen deze raadgeving niet in de wind en pakten het karwei met veel meer zelfvertrouwen op. Al snel kregen de Meppelers via Adriaan de Jonge een unieke mogelijkheid de leiding te nemen maar opnieuw had de FC aanvaller zijn vizier niet op scherp staan. ASWH mocht dan enkele malen dreigend doorkomen, het was toch FC Meppel dat steeds nadrukkelijker met beter voetbal het initiatief naar zich toetrok. Harco Schuring die van de robuuste Ruud Dorst weinig ruimte kreeg ontsnapte in de 57e minuut na een prima pass van Warner de Roo even aan diens bewaking. Schuring kreeg de bal echter niet voor zijn goede been om uit te halen, draaide vervolgens naar de buitenkant waarna de mogelijkheid was verkeken. Vlak hierna drong Hans Huisman, die door zijn zware blessure totaal niet in de wedstrijd zat, aan tot vervanging.

Magnifiek
Ruurd van der Werf, die het voornamelijk moet hebben van inzet, kwam hem vervangen, met het gevolg dat Warner de Roo als laatste man ging opereren. En terwijl de critici hun bedenkingen plaatste over het verdere verloop brandde FC Meppel voorin eindelijk los. Knikte Harco Schuring eerst nog een bal net over, in de 65e minuut was het raak. En hoe. Adriaan de Jonge zag na zijn actie de bal afgeslagen die op het middenveld belandde bij de vrijstaande Harco Schuring. Deze bedacht zich geen moment, kapte, draaide en knalde het leer ineens magnifiek in. Een treffer om in te lijsten. Toen Schuring tien minuten later koeltjes 3-1 binnen schoot na stuntelen in de ASWH-defensie ging de FC Meppel-aanhang uit zijn bol. Jeugdige supporters bestormden het veld en het eersteklasser schap was zo dacht iedereen nog maar een kwestie van tijd. ASWH trainer Lobman kon niet anders doen dan zijn formatie naar voren schreeuwen. FC Meppel dat op dat moment de wedstrijd dicteerde kreeg alle vrijheid voorin om verder uit te lopen. Henri Knipmeijer verzuimde echter om een dot van een kans te verzilveren. De noeste werker wilde de bal aannemen in plaats van direct te schieten en vond vervolgens doelman Leo van Driel op zijn weg.

Wanhoopoffensief
7
De minuten tikten weg en nog eenmaal zette ASWH aan tot een wanhoopsoffensief. Lieten eerst nog Van Sliedregt en Michel Devilee twee prima kansen onbenut, de aansluitingstreffer kon niet uitblijven. FC Meppel werd volledig opgesloten door ASWH dat ineens speelde met tomeloze inzet. En de 3-2 kwam, een treffer die ASWH vleugels gaf en FC Meppel verlamde. Uitgerekend invaller Edwin Middendorp, een toonbeeld van onverzettelijkheid kopte uit een voorzet van André Penning raak. Voor FC Meppel vormde dit de inleiding tot een nachtmerrie.-De ploeg verdedigde de krappe voorsprong met hand en tand maar wel op een zeer onprofessionele manier. Ballen werden blindelings ingeleverd bij de tegenstander die er weer helemaal in geloofde. En ASWH verstevigde de druk op het Meppeler doel. Keeper Tjeerd Visser die al een paar goede reddingen had verricht kon zijn defensie ook niet meer op orde zetten. De ploeg miste op zo'n moment een volledig fitte Hans Huisman die als organisator voor de nodige rust had kunnen zorgen.

Geslagen
ASWH had echter geen boodschap aan de Meppeler problemen achterin. Het profiteerde van de defensieve tekortkomingen en kreeg loon naar hard werken. In de 90e minuut werd het gelijk. Uit een vrije trap van Henk van der Meulen was ditmaal wel Devilee de sterkste in de lucht en kopte raak. FC Meppel maakte op dat moment een geslagen indruk. De ploeg was zichzelf niet meer en het leed zou nog erger worden. In blessuretijd velde Henk van der Meulen het vonnis over het volledig aangeslagen FC Meppel door de bal op aangeven van Michel Devilee ineens in te knallen. De laatste minuut was onvoldoende voor de FC om er nog een verlenging uit te slepen. Na het laatste fluitsignaal van de uitstekend leidende arbiter Beltman vonden er onbeschrijfelijke taferelen plaatsen. FC Meppelers die bun tranen de vrije loop lieten en juichende ASWH spelers. 'Het wonder van Scherpenzeel'. Zo kon dit treffen het best worden omschreven. FC Meppel kon zijn wonden likken naar toch kan de ploeg een groot compliment worden gegeven. Een geweldig seizoen werd dus geen happy-end. Het betekende ook dat FC Meppel voor het Meppeler voetbal geen geschiedenis schreef door het aantal eersteklassers op drie te brengen.

ASWH ontsnapte voorbije zaterdag op miraculeuze wijze aan degradatie.
Op het veld van De Valleivogels keerden plotsklaps de tijden van wijlen Abe Lenstra weer terug. De legendarische Fries, die het in het grijze verleden met Heerenveen deed bestaan een 1-5 achterstand nog in een 6-5 overwinning om te buigen.
In Gelderland werd het weliswaar geen 6-5, doch de Ambachtse 4-3 zege op FC Meppel past in dezelfde categorie voetbalwondertjes. Te meer de Ambachters de nadelige marge in een tijdsbestek van slechts zes minuten (41e, 44e en 47e minuut) van het scorebord haalden.
Bij ASWH streden na het mirakel opluchting, blijdschap en ongeloof om voorrang. ,,Het is dat ik het met mijn eigen ogen gezien heb”, vertolkte John van Spronsen uren later nog vol ongeloof de gedachten van velen. Door de spectaculaire ontknoping in Scherpenzeel werd weer eens bewezen, dat voetbal nog steeds ongemeen kan boeien en dus nog altijd niet verworden is tot een koel berekend, zouteloos schouwspel zoals Rode Ster en Marseille een miljoenenpubliek vorige week voorschotelden.

Geen pen
Het laat zich raden, dat het na de onverwachte gebeurtenissen in Scherpenzeel, die eigenlijk met geen pen te beschrijven zijn, in het Ambachtse kamp, waar echt iedereen de eerste klasse reeds had afgeschreven, tot emotionele taferelen leidde.
Een spontane vreugde uitbarsting, waarbij de hete tranen rijkelijk vloeiden, spelers en supporters vol pret over elkaar buitelden, natte klapzoenen werden uitgedeeld, iedereen iedereen omhelsde, spelers en trainer op de schouders van de hossende supporters gingen, de schorre vreugdekreten niet van de lucht waren en het ASWH-clublied spontaan ten gehore gebracht werd. Een half uur na de zege praal zeeg een aantal half naakte spelers nog in het strafschopgebied, waar het wonder zich voltrokken had, ter aarde om de inmiddels heilig verklaarde grond te kussen.

Feest
Kortom, ASWH vierde feest. Een feestje, dat menig kampioensfuif in de schaduw stelde en later in het eigen clubhuis, waar de humor hoogtij vierde, nog even dunnetjes werd overgedaan. „Zag je hoe ik door Arnold Lobman gekust werd”, gierde Rust bracht deze voorsprong voorzitter John van Spronsen van de pret. „Dat was dus een echte negerzoen. Nee, even serieus. Arnold, op wie natuurlijk kritiek is geweest, is in de afgelopen drie jaar een echte vriend van me geworden”.
„ik ben blij dat het allemaal achter de rug is”, putte Wim Helmink, bestuurslid technische zaken. „Precies op tijd, want de scheiding met mijn vrouw zat er aan te komen”, grapte hij.
Enkele meters verderop in de kantine zat Paul Devilee nog in voetbalplunje, met zijn been op een stoel en een klomp gips om zijn rechterenkel. Voor de tengere voetballer was de redding op de valreep extra fijn. Hij had de wedstrijd immers al in een vrij vroeg stadium met een ernstige enkelblessure moeten verlaten en was ijlings naar het Dordtse Merwedeziekenhuis vervoerd.

Ambulance
In de ambulance hoorde hij via Radio Rijnmond dat ASWH met 3-1 achterstond, maar eenmaal in het ziekenhuis aangekomen vernam hij dat de rollen in tussen waren omgedraaid. „Dat de jongens het toch nog gehaald hebben is natuurlijk fantastisch”, kraaide de pechvogel, wiens enkel intussen minstens tot overmorgen in het gips zit verpakt. „Er zit een scheur in het bot en ik denk dat mijn enkelbanden afgescheurd zijn. In feite was het allemaal erg onschuldig. Ik wilde die bal langs die jongen (Hennie Kipmeijer, red) tikken en opeens lag ik op de grond te verrekken van de pijn. Enfin, het is niet anders en wat het precies Is hoor ik woensdag wel”, wenste de met spelersbus uit Dordrecht opgehaalde en later ook vrolijk mee ‘Chinezende’ Paul Devilee voorlopig even alleen aan leuke dingen te denken.
De onfortuinlijke Devilee stond in de 2e minuut aan de basis van de vroege Ambachtse voorsprong. Aangespeeld door de later vervangen debutant André Penning legde hij de bal zuiver op het hoofd van de 1-0 binnenkoppende topscorer Ronald van Sliedrecht.

Kwelgeesten
Rust bracht deze voorsprong echter niet te weeg. Zeker in verdedigend opzicht niet. De twee Drentse spitsen Harko Schuring en Adriaan de Jonge ontpopten zich al snel als ware kwelgeesten voor de uit vier man bestaande AS WH-defensie. „Er klopte niets van”, constateerde voorstopper Ruud Dorst naderhand. „Het mag natuurlijk nooit, dat er met vier tegen twee toch momenten zijn, dat er geen rugdekking is”.
Doelman Leo Van Driel werd er zichtbaar nerveus van. De robuuste sluitpost kon tot twee maal toe niet bij een ‘hangende bal komen. De tweede keer, bij een hoekschop van Hans Heuvelman, werd hem fataal, omdat Jos Peigrom met het hoofd eerder bij de bal was dan hij: 1-1.
„Verschrikkelijk”, baalde Van Driel. „Het kwam ook door de wind en doordat die bal te licht was. Daardoor bleef ‘ie steeds hangen. Aan de andere kant is het natuurlijk ook zo, dat wij er met die rotbal vier ingepompt hebben. Ach, je weet hoe het is. Als een keeper een fout maakt is het fataal en als een speler, zoals Ronald van Sliedregt laatst tegen DSVP, tien kansen mist, is dat een stuk minder erg”, kende hij het klassieke keeperslot.

Aanmerking
Hoewel ASWH voor rust wel degelijk nog in aanmerking voor een voorsprong (Van Sliedregt kopbal over en de kiene Michel Devilee met een lob net naast) kwam, hoefde de voortreffelijk leidende Beltman niet meer naar het midden te wijzen. Wel werd in deel één duidelijk, dat de defensie van de Drenten onder druk zo broos als een theebeschuitje was.
Na rust bracht het duo Adnaap de Jonge-Harko Schuning de verdedigers van ASWH in opperste staat van paniek. Met name Paul Valster en Jan Verveer, die nu met De Jonge te maken had, knepen menigmaal de billen angstig bij elkaar, „ik had me net helemaal op die Schuring ingesteld en toen kreeg ik verdorie met De Jonge, die nog beter was, te maken”, sipte de als trainer naar Dordrecht’90 vertrekkende Verveer.
In de 66e minuut buitte Schuring vanaf randje ‘zestien’ defensieve wanorde bij ASWH met een doeltreffende droge onhoudbare plof uit. Twintig minuten voortijd was het Adriaan de Jonge, die andermaal voor onrust zorgde. De uit deze chaos voorvloeiende schietkans bleek prima besteed aan de gewiekste Drentse topscorer Schuring, wiens uithaal 3-1 opleverde.

Verwonderd
ASWH bleek toen even volkomen van de kaart en wanneer het 4-1 was geworden Schuring over en Dorst haalde een 
door Van Driel half geblokte inzet van De Jonge van de doellijn – zou dat niemand hebben verwonderd. De koetsen voor de triomftocht en de burgemeester en wethouders stonden in Meppel als het ware reeds klaar. Niets immers leek een Drentse promotie meer in de weg te staan. Tafeltennisser Bep Korteweg en de gewezen volleybalcoach Cees Lodder, felle ASWH-supporters, verlieten reeds teleurgesteld het terrein en ook de nieuwe ASWH trainer René Vermunt had zich reeds verzoend met het feit een tweedeklasser onder zijn hoede te krijgen.
„Als ik supporter was geweest, had ik ook al in de auto gezeten”, kon Arnold Lobman de gedachtegang van de supporters later best volgen, De reeds vertrokken supporters keerden echter weer ijlings op hun schreden terug, toen zij op weg naar de auto gejuich hoorden opklinken. Juichkreten, die het uiterst sportieve FC Meppel overigens geheel aan zichzelf te wijten had door in het laatste kwartier louter voor de verdediging te kiezen.

Luchtmacht
Het inzetten van de Ambachtse luchtmacht (de gebroeders Scheurwater, Ruud Dorst, Edwin Middendorp, Ronald van Sliedrecht en Henk van der Meulen) zette het één op één spelende ASWH, dat ook over de flanken ongehinderd mocht opkomen, alles opéén kaart. Met de oprukkende. Martin Nouwen als onvermoeibare aanjager werd er een zinderend slotoffensief ingezet, waarbij de veel kleinere spelers van Meppel van alle kanten bestookt werden. Jan Scheurwater (rakelings naast) en Ronald van Sliedregt (voet doelman Visser) luidden de bloedstollende en in Ambacht nimmer vergeten wordende sensationele fase in. De buiten de basis gelaten invaller Edwin Middendorp bracht in de 41e minuut door een voorzet van Jan Scheurwater binnen te koppen een sprankje hoop terug.
Diezelfde speler zorgde uit een Vrije trap van Michel Devilee ook voor 3-3, waarmee een dus niet meer verwachte verlenging in het verschiet lag. Henk van der Meulen (‘Ik weet niet meer van wie ik die bal kreeg’) besliste echter anders door dit knotsgekke duel nog in de reguliere speeltijd met een schot in de uiterste hoek een geheel andere wending te geven: 4-3.

Mooiste
„Mijn mooiste goal”, jubelde de Ambachter, die voornemens is om nu echt lager te gaan voetballen. „Niet zo’n kunst hoor, want zoveel heb ik er nooit gemaakt. Deze wedstrijd past trouwens volledig In het rijtje van vier beslissingswedstrijden, Voorne, SV’35, ESA en FC Meppel, die ik in de loop der jaren met ASWH gespeeld heb. Daarin kwamen we telkens in de tweede helft achter, maar we wonnen  wel steeds”.
Het was vervolgens vertederend te zien hoe de matchwinnaar na afloop het eerst door zijn oude maatjes Arthur en Andries Dorré en de broers Paul en  Wout Time op de schouders gehesen werd.
„Geweldig allemaal”, glunderde Van der Meulen. „Zeker weten”, jubelde Arnold Lobman met hem mee. Eindelijk hebben we eens een keer na een achterstand met z’n allen gewerkt. Natuurlijk hebben we ook geluk gehad en gingen de ballen, die er het hele seizoen net niet ingingen, nu wel in. Wat een afscheid”.
Woorden, die de naar Excelsior vertrekkende dolgelukkige Michel Devilee eveneens bezigde. Voor Remy van Gils en Ronald van Sliedregt gaat het woord afscheid echter niet op.
Beide spelers, die bij een degradatie zouden zijn vertrokken, kondigden aan te zullen blijven. Al klonk dat uit de mond van Van Sliedregt - Halsteren wil hem graag inlijven - toch nog wel wat aarzelend.

De dertien spelers, die het eersteklasser schap voor ASWH voor minimaal weer een jaar veilig stelden, waren: Leo van Driel, Martin Nouwen, Paul Valster. Ruud Dorst, Jan Verveer, Wim Scheurwater, Henk van der Meulen, Michel Devilee. Andre Penning, Ronald van Sliedregt, Paul Devilee, Edwin Middendorp en Jan Scheurwater.

Dramatisch verlies FC Meppel
FC Meppel miste zaterdag op een haartje promotie naar de hoogste afdeling bij de zaterdagamateurs. De formatie van trainer Kees Nienhuis leidde in de beslissingswedstrijd tegen ASWH een kwartier voor tijd met 3-1, maar gaf die voorsprong in acht dramatische slotminuten nog uit handen. In blessuretijd scoorde Henk van der Meulen voor ASWH de winnende treffer (3-4). Het sprookje voor FC Meppel was uit en ontgoocheld verlieten de Drenten na het laatste fluitsignaal van scheidsrechter Beldman uit Holten het veld.
ASWH, dat in de eerste klasse B als twaalfde eindigde en daarmee was veroordeeld tot het spelen van een beslissingsduel, startte energiek en nam al vlot de leiding (0-1). Hoewel de Meppelers het even moeilijk hadden, bracht Jos Pelgröm reeds in de tiende minuut de score weer in balans (1-1). In het tweede bedrijf acteerde FC Meppel agressiever en het betere combinatiespel leverde rendement op dank zij twee treffers van Harco Schuring, die met Adriaan de Jonge een zeer sterk spitsenkoppel vormde. Met die 3-1 stand leek de wedstrijd, die werd afgewerkt op het veld van De Valleivogels in Scherpenzeel, beslist.
De ploeg uit Hendrik Ido Ambacht was aangeslagen en klasse periodekampioen (2E) FC Meppel kreeg kansen om de marge te vergroten. De knock-out bleef echter uit en ASWH maakte zich op voor een wanhoopsoffensief, dat zoals gemeld zowaar nog resulteerde in een winnende inhaalrace: 3-4.
Meppel-trainer Kees Nienhuis: "Natuurlijk zijn we zwaar teleurgesteld. Na 3-1 waren we heer en meester en hadden we de zaak moeten afmaken. Op het laatst ging hun hele luchtmacht naar voren. Alle ballen vielen onfortuinlijk voor ons, waardoor we nauwelijks nog balbezit kregen. Uiteraard speelt ervaring ook een rol; in de tweede klasse was ons dit niet overkomen".
 
Sponsoren

Transsafe logo kleiner
Geen advertenties gevonden
Geen advertenties gevonden
Twitter mee met ASWH
Om deze functie te kunnen zien, dient u cookies geaccepteerd te hebben.
Om dit alsnog te doen, klik hier.
Tmpgreen   Dartcompetitie
       
Adres:
v.v. ASWH
Sportpark Schildman
Reeweg 75b
3342 AA Hendrik-Ido-Ambacht

Meer contactinformatie

Concept: VillaDM     |     Realisatie: Lucrasoft